دو شعر

 

 

بر می دارم و می روم <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

بی لحظه ای درنگ 

 

ول می شوم در سایه درخت

 

 

سیب می افتد

 

من مانده ام و سیب شکسته .

 

 

 

 

 

روی رود خوابیده ام

 

شانه هایم بر آب

 

چشم هایم   آسمان می بینند

 

گاهی این سو

 

گاهی آن سو

 

به ساحل نرسیده سیم های خاردار گل داده اند

 

 

طوفانی در کار نیست

 

ماهی ها بی صدا دوست هایم شده اند

 

و با چشمانی باز

 

مواظب بازی آب با دست هایم هستند

 

 

 

 شعرهای بالا در مجله ی نامه

 

 ويژه ی شعر امروز ايران تير ماه ۸۵ منتشر شده است

 

                                                                         

 

 

 

/ 2 نظر / 6 بازدید

عالی!

ليلی رخشا

شعر اول: مثل شور و هیجان هر حرکتی - وسوسه و بی تابی ميان راه و اب شدن در ان و واماندن از انتهای راه. خيلی اين شعر را دوست دارم شعر دوم را قبلا خوانده بودم و فکر ميکنم چيزی هم نوشته بودم.