رخشاهان

 
 
نویسنده : رسول رخشا - ساعت ۳:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۳/٢٢
 

مرد سکوت

 

تو همان مرد شراشوب نيستي ؟ تو همان نيستي كه هيچ ساعتي نمي توانست بي حركتي يك جا بنشيند ؟

همان كه لب به خنده مي گشود  و راه باز مي كرد  و مي رسيد و هنوز خنده به لب داشت . همان كه شور ,

آغاز هر حركتي بود براي او . همان كه از سكوت گريزان بود , همان كه ميان جمع هميشه برجسته بود به سخن .

 

تو هماني ؟                                                                                                                                     

كمي كه مكث كنم .مي فهمم    تو هماني                                                                                                 

اما چرا فاصله اين قدر بعيد شده است ميان اين تو  و  آن تو ؟                                                                          

باور نمي كنم ؟اين مرد سكوت همان مرد سخن گو باشد . دشوارست باورش  .  از آن روزها مگر چقدر جدا شده اي  ؟ فاصله  چقدر افتاده مبان تو و آن روزهاي تو ؟                                                                                                

اين سكوت كه بر لبانت سنگيني مي كند و اين بغض كه بر گلويت و اين تاريكي كه بر پلك هايت . چه دايره اي ترسيم كرده  دور روزهاي تو  . اين اجبار كه ديگر انگار هيچ فاصله اي نمي گويم جدايي نيست تو را با او .

به كجاها دارد مي برد  كه مي تر سم  سر از ناكجاها ذر آوري .  عجب سر گرداني تو مرد . چرا اينقدر تاريكي و اين قدر سرد؟                                                                                                                                                      

اين صبر كذايي  , چرا آشوب شده است و بي تابي  , اينك بر شبانه روز تو .                                                       

نه مي تواني بروي  ,نه مي تواني باز گردي و حتا از پيشه اين روزهايت نيز به تنگ آمده اي  . مگر خودت نبودي  ,

مي گفتي  ,بايد صبر كرد  ,صبر كرد .پس چرا ديگر تاب نمي آوري بي تابي هاي لحظه لحظه ات را .

 

اين چه كابوسي ست كه قرار گذاشته اي با ا و تا قرارو بي قرار حمله كند به بيداري ات و خواب كند تو را.   

پلك هايت نمور و نگاهت برهوت شده است  , جدا شده اي از خود و دور شده اي و سواره به جايي مي روي كه حتا نمي داني كجاست .

اين چه مجازاتي ست و تو چه محكومي كه به حكمش واقف نيست , حتا نمي تواني به دروغ خودت را مجاب كني  , مجاب كني به دروغ و بر آن ادامه دهي راه سر گرداني ات را .

سوارسرگرداني  , سرگرمي ساعت هايت شده است اما نگاه كن سستي تنت را , نگاهت  , و ذهنت را  !!!

تو به تلنگري بند شده اي و آويزان عقربه هاي ساعت تا لنگان لنگان به ساعت ديگر برسي  , باز  ,  نه با پاي خود .

حتا نمي داني اين اصرار به سر گرداني چيست  , كه راه را  , همراه را از تو گرفته است .

پيچ مي خوري و تاب در جريان اين رود رو به سراشييب هيچ .   خسته سستي اما چرا غافلي كه رود رفته  باز نمي گردد  ,  رود بي بازگشت است و خيلي چيزهاي ديگر.          

                   

 

 

 


 
comment نظرات ()