رخشاهان

 
 
نویسنده : رسول رخشا - ساعت ۱٢:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٦/۱
 

ديگر دارد باورم مي شود كه من ,من نيستم

ديگر دارم مي فهمم كه مدام گولم را مي خورم

ديگر دارندمي فهمند كه واقعي نيستم         

 

مانده ام كه چگونه تاب بياورم سنگيني آواررا

بااين ناتواني و ناپيدايي ام در اين روزها

 

مانده ام  تا بشود ,مانده ام تا بيفتد ,مانده ام تاشايد...

 

اما ترس دارم ,ترس دارم از اينكه مي توانم بمانم ,

مي توانم تاب بياورم ,مي توانم بمانم تا...

 

 وترسم از اين است كه بتوانم و بيفتد و بشود اما

من نتوانم و نشود

 

و بيش از همه از اينها از بعد از اينها مي ترسم .

اما دلم مي خواهد...                                 

 


 
comment نظرات ()